Podia Heemstede
023 – 548 38 38
ma t/m vr 9-13 u
Podia Heemstede Podia Heemstede

Sjamke de Voogd

‘Naar het theater gaan is een ludieke manier van leren, zonder dat je met een boekje en met letters aan de slag moet’Sjamke de Voogd

Grote zalen, gevuld met veel publiek, vooral kinderen en ouders. Veel succes ook. Sjamke de Voogd vormt samen met haar zus Nellerike de Voogd en Jantijn Prins het trio VET Kindercabaret. Sjamke is een alleskunner en niets is haar te veel. Toen we haar vroegen om ‘ambassadeur kindervoorstellingen’ te worden voor Podia Heemstede, was haar antwoord dan ook direct JA. Gevolgd door heel veel ideeën.

Hoe was jij zelf als kind eigenlijk?
Ik was heel sportief, heel veel aan het hockeyen en tennissen. Toen was ik ook al bezig met toneelspelen. Ik maakte met mijn zus allerlei toneelstukjes. Dat begon, tussen de schuifdeuren, toen mijn zus een goocheldoos kreeg. Dan moesten mijn ouders en de buren komen kijken en dan kwam er een superslechte goochelshow. Of we maakten hoorspelen met cassettebandjes. Wij hebben daar eindeloos mee geëxperimenteerd. We namen de meest debiele dingen op. En we schreven zelf toneelstukjes.

Altijd in de huiskamer, niet bij een kindertheater?
Nee, altijd thuis, maar Nellerike en ik deden ook mee met schoolvoorstellingen. We hebben één keer in een stuk van Shakespeare, twee zussen gespeeld, dat was echt te gek. Toen we gingen studeren zijn we allebei blijven spelen. Mijn zus wist iets beter de weg en stelde voor om mee te doen met een cabaretfestival. Ik had geen idee wat dat was, maar prompt haalden we de finale. Voor we het wisten hadden we een impresariaat en een jaar later stonden we in De Kleine Komedie in Amsterdam (red: onder de naam Zusje Voogd). We zijn gewoon nooit meer gestopt. We spelen dit jaar precies 20 jaar samen!

Was dat toen ook al vooral gericht op kinderen?
Nee, dat was voor volwassenen. Dat hebben we tot 2008 gedaan, we waren inmiddels allebei moeder geworden.

En wat gebeurde er na 2008?
Je speelt vier, vijf avonden per week, je legt nooit jouw eigen kind in bed. We besloten even een pauze in te lassen. Al snel had ik het idee om kindercabaret te maken voor tv, met liveshows erbij. Dat was het begin van VET Kindercabaret. Die shows werden meteen verkocht. We besloten er een derde persoon bij te halen, want met drie heb je een leukere energie. Dan kan je meer, je kan bijvoorbeeld twee tegen één doen, dat werkt altijd goed. Sindsdien zijn we met VET overal in Nederland, in grote zalen met soms wel 800 bezoekers!

Op 14 maart veranderde ineens de hele wereld. Wat betekende dat voor jou en jouw werk?
Op 13 maart stond ik ergens in de bergen op mijn ski’s en werd ik letterlijk van de piste geveegd. Bij thuiskomst moest ik meteen in quarantaine en alle theaters gingen dicht. Toen heerste nog het gevoel dat de voorstellingen alleen werden verzet en dat er weer snel gespeeld zou worden. Intussen is alles letterlijk vier keer verzet en is het een drama. Er kunnen geen nieuwe voorstellingen geboekt worden, want de komende seizoenen zitten al vol.

Belemmert het je ook creatief, omdat je weet dat je de komende tijd niets nieuws hoeft te maken? Ik neem aan dat de huidige voorstellingen gewoon doorschuiven?
Dat klopt, we schrijven een voorstelling voor twee seizoenen en het zou zonde zijn als het na één seizoen alweer stopt. Dat willen we gewoon nog afspelen, maar ik weet inmiddels niet meer wanneer we gaan beginnen.

Maar weerhoudt het je om iets nieuws te bedenken?
Ik heb wel inspiratie, maar ik ben niet bezig om nu voor VET cabaret nieuwe dingen te schrijven. Ik merk wel dat ik bezig wil zijn. Voor mijn soloprojecten is het misschien wel goed en voor columns schrijven. Ik vind het heerlijk dat daar een deadline aan vastzit, want dan kom ik pas goed in beweging. Zo werkt het ook met shows maken. Die deadline dat er op een bepaald moment echt iets moet staan werkt bij mij heel goed.

Eind vorig jaar ben je voor Podia Heemstede Ambassadeur geworden, vooral voor de kindervoorstellingen. Hoe wil jij dat invullen?
Ik vind theater leuk en belangrijk. Het is goed om kinderen al vanaf jonge leeftijd te laten kennis maken met theater. Cabaret is dan lekker laagdrempelig, want lachen vindt iedereen fijn en doet het altijd goed. Zware stukken zijn misschien voor later, maar als je jong bent is het heerlijk om naar lekkere herkenbare, grappige, luchtige stukjes te kijken.
Ik vind het ook heerlijk om mensen te adviseren ergens heen te gaan. Theatergroep Aluin heeft bijzondere dingen, waar je met grote ogen naar kan kijken. Die zijn niet eens heel erg bekend, en ik wil bij hun voorstellingen wel uitschreeuwen ‘ga dat zien!’. Dat heb ik ook bij kinderen, dan vind ik dat ze een bepaalde voorstelling moeten zien.

Waarom dan?
Dat gun ik ze!

En wat geeft ze dat, meer dan dat ene moment van plezier?
Ik denk dat het een ludieke manier van leren is, zonder dat je met een boekje en met letters aan de slag moet. Als je naar de film gaat, of naar het theater gaat, ben je zonder dat je het weet aan het leren. En inspireren is ook leren. Door iets te zien, gaan ze zelf iets nieuws proberen. Je kan op allerlei manieren geïnspireerd worden, verwonderd raken, aan het denken gezet worden, als jij uit het theater komt. Daar kan je echt niet vroeg genoeg mee beginnen. Als ik zie wat voor toffe filmpjes kinderen naar mij opsturen, als ze onze voorstelling hebben gezien, dat is echt ongelooflijk.

Wat voor bijdrage denk je dan voor kinderenvoorstellingen bij Podia Heemstede?
Wat ik echt heel graag zou willen doen, is kinderen een rondleiding geven door het theater. De magie van theater laten ervaren. Wat is een coulisse? Wat zie je eigenlijk vanaf het podium? Antwoord: je ziet helemaal niks, net de voorste rij. Je doet alsof je iedereen ziet, maar je ziet alleen maar zwart. Dat soort dingen vertellen vind ik ontzettend leuk. En dat geeft een ander plaatje. En dat werkt ook weer verbredend voor de kinderen. Maar ik denk ook aan inleidingen of nagesprekken. Het mooiste zou zijn met een acteur of regisseur van de voorstelling zelf natuurlijk en dat ik dan bijvoorbeeld het interview doe. Er is zoveel meer dan alleen naar het theater gaan. Of een workshop geven, waarbij je de kinderen al nieuwsgierig maakt naar wat gaat komen of na afloop aan het werk, met de instelling ‘ik kan het ook proberen’. Er zijn genoeg mogelijkheden, afhankelijk van de voorstelling die speelt!
Per voorstelling kan je ook een kinderambassadeur aanstellen, die backstage mag en bijvoorbeeld filmpjes kan maken in de trant van ‘welkom bij Theater De Luifel’. Kinderen spreken elkaar het beste aan. Ik wil de kinderen een belangrijke rol geven. Ze kunnen ook de kaartjes controleren, onder begeleiding van een volwassenen natuurlijk. Bliept veel leuker. Bliepen kan tegenwoordig iedereen.

Wat heb jij toch met kinderen, Sjamke?!
Love it, gooi mij in een bak met kinderen en ik ben gelukkig. Wij speelden een keer in het buitenland met VET en na de voorstelling klommen meteen twee, drie kinderen op mijn rug en sjeesde ik de gangen met ze door. Je kan me niet gelukkiger maken!

Als afsluiter: VET kindercabaret in De Luifel, de kansen?
Zeker kansrijk, moeten we gewoon doen. Zeker in deze tijd. We willen gewoon spelen en De Luifel heb ik altijd een leuke zaal gevonden. En dat is voor ons eigenlijk try-out formaat, Dan spelen we twee keer op een dat maar waarom niet! Dat is ongetwijfeld te regelen!